22 Eylül 2014 § Yorum bırakın

ben onu çok severdim, okuldayken beraber bolca vakit geçirirdik ve bence iyi anlaşırdık. sonra bir şeyler oldu ve benimle arasına mesafe koydu -bence haksızdı-, ben de bir süre sonra onunla iletişim kurmaya çabalamaktan vazgeçtim. bir hafta kadar önce intihar etmiş. birkaç ay önceki son karşılaşmamızda diyalog çabalarımı yine savuşturunca ilişmemek yerine kavga çıkarsam, ne bileyim bir tokat filan atsam daha mı iyi olurdu diye düşünüp duruyorum. olmazdı herhalde. kaldı ki bunu düşünmemin artık hiçbir faydası yok.
hepimiz farklı noktalardan kırılıyoruz. kalbimizi kırdığını düşündüğümüz kişinin kalbini düşündüğümüzden daha fazla kırabiliyoruz. yani bunu sağlamanın bir yolu var mı bilmiyorum ama, keşke birbirimizi daha az yanlış anlayabilsek. zira bir zamanlar çok sevdiğim birinin ölüm haberini aldığımda verdiğim tepkinin “hadi ya” ile sınırlı olması ve yeterince üzülememiş gibi hissetmek pek hoşuma gitmedi. ve bunun tek sorumlusu ssri’lar değil.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading at lafı uzatmadan..

meta

%d blogcu bunu beğendi: